2years together😍

October 24,2015 – Forever.My tropa and I; We’re married.
Happy happy 2 YEARS together Bii. Hindi ko malilimutan yung araw na yun na nag I love you ka sakin at nag I love you too ako sayo. 😍❤️

Na noon palang alam na nating tayo na talaga sa hindi maipaliwanag na dahilan na nagsimula lang naman sa simpleng pagkakaibigan. 😁 Kakaiba talaga, pustahan tayo matatawa ka rin kapag maiisip mo ang mga usapan natin dating puro kalokohan. Haha! Nagkainlove-an ng hindi naglandian at nagbolahan. Puro casual na “Uy balita” at heart to heart na usapan lang. San ka pa. 🙂 
Ni minsan hindi mo ako pinayuhan ng makakasama saakin, at ang gusto mo palagi ay ang aking kasiyahan. ❤️

Mula noon minahal ko ang sarili ko. Nakita ko ang halaga ko na pinapakita mo hanggang ngayon. Pinakita mo rin sakin kung ano ang deserve ko kahit hindi ako perpektong tao.

Tinanggap mo ako, tinanggap kita, at iniharap mo ako sa simbahan ng bukal saiyong kalooban. Yun ang napakasarap sa pakiramdam na pinagmamalaki ko. Na hindi natin pinilit ang ating sarili sa isa’t isa. Na pinili natin kahit mahirap, basta tayong dalawa ang magkasama. Na may sarili tayong paninindigan. Na kaya nating harapin ang kahit ano pa man. Subok na subok na. 
Basta na lang daw naging tayo? Hindi nila alam na araw araw nating pinaghihirapan at pinahahalagahan ang isa’t isa kahit tayo ay kasal na. 🙂 
Sobrang saya ko, wala akong pakialam sa sasabihin ng iba. Ikaw ang blessing ng Panginoon saakin Bii. Salamat sa 2 taon at sa mga dadating pa, at sa habambuhay na pangako nating magsasama.  

I love you! Mahal na mahal na mahal kita! Ikaw ang true love, soulmate at destiny ko. 
Salamat sayo. Salamat po Papa Jesus. 
Kakayanin natin lagi bii. Matapang tayo. ❤️😍😁

Ikasa mo! 👊🏻

Advertisements

Habang tumatagal para bang humihirap… 

Nung una, pinangako ko sa sarili kong kakayanin ko. Lahat haharapin ko at di ako uurong. Kaya araw araw ginagawa ko yun, hindi ko rin akalain pero nalalampasan natin. 

October 24, 2015 ka unang nagsabi ng I love you sakin. Dalawang taon na pala bukas ano. Ang bilis bilis, noon mag syota palang tayo ngayon iisa na ang apelyido natin. 

Nung una tayong magkasama nung April 2016, masakit sakin. Nung nagkasama tayong muli nung May-July 2017, halos ikamatay ko araw araw ang magising ng wala ka sa aking tabi. Pero kasunod na ang mga plano nating magkakasama rin tayong muli. Yung wala ng hiwalayan. Pero ang proseso ay hindi madali. 😭 Kailangan pa rin nating magbanat ng buto at pasensya at pangunawa para iyon ay marating. Tiis tiis kahit araw araw mata na lang ang walang pawis, ngiti at ngiti pa rin kahit pilit na ngisi. 

Naiiyak na ako kasi ang hirap at ika’y malayo. Kapag may umaaway sakin wala akong mapagsumbungan, kahit masabi ko sayo sa chat yung boses ko naman eh hindi mo napapakinggan.  Ang hirap masanay na nandyan ka lagi tapos biglang pag lingon ko wala ka na pala uli. 😭 Kaya ang lagi kong tanong hanggang kailan tayong ganito? Habang tumatagal humihirap yata mahal ko? Ako lang ba ang nakakaramdam nito? Binabalewala ko dahil alam kong mas mahirap sayo to. Ngingiti ako dahil ang pagluha ko ang magpapahirap sayo. Kakayanin ko dahil lumalakas ka kapag malakas ako. 

Kaunting hirap pa mahal ko, madami pa tayong pagdadaanan kaya walang bibitaw; walang iwanan. 

Ldr Problems

We are almost 2 years together. Nagsimula ng super hirap ang connection, naka-abang lang ako kung kelan sya makakapag-internet. Tapos masaya na kami sa ilang minutes na magkausap. Nagtagal yun ng ilang months at buti nakaya ko. (First contract nya yun sa barko)

Last year was so different. Araw araw kaming magkausap may internet man sya o wala. God has given us so much time to spend with each other, at nakapag-kita pa kami sa isang island ng Spain where they usually port noong December 2016.  Sa Canary Islands. And there, nag-propose sya sakin. Umuwi kami ng Pinas this May 2017 at nagpakasal nung June 2017. (Second contract nya.) 

Ngayon, kakabalik lang namin sa kanya-kanyang lugar kung saan talaga kami nagsimula. Ako dito sa Madrid, sya duon ulit sa barko. Pero hindi namin inaasahan na mahirap ang aming mga babalikang posisyon sa trabaho. Nasa magandang pwesto na sya sa kusina buong 2nd contract, at pagbalik nya, sa linisan ulit sya dinala. Dismayado syang nagtratrabaho araw-araw, sabay pa ng homesick o pagka-miss sa akin, mas o menos isang linggo syang hindi nakakatulog ng maayos. Umiiyak at nagigising ng hindi sinasadya kada alas 2 ng madaling araw at nagoonline sya para mag-message sa akin at sabihing mahal na mahal ako at miss na miss na. 

Ako naman, wala na akong trabahong binalikan. Dalawa ang trabaho ko sa bahay, isa sa umaga at isa sa hapon. Yung sa hapon ang nawala kung alin pa yung mas mahaba ang oras at mas malaki ang sweldo. Isang linggo rin akong problemado at di ko alam ang uunahin kong maramdaman. Pero lagi kong inuuna na payuhan at wag pabayaan ang mahal kong asawa. Parang bilang babae, mahirap na nakikita ko ang lalakeng mahal kong nanghihina dahil saakin o dahil sa kung anong kinalagayan nya sa trabaho. 

Naghahanap ako ng trabaho at nakahanap naman ako after isang linggo, trabaho sa resto. 

Tuwang tuwa ang asawa ko noon at duon na sya nagsimulang maktulog ng mahaba at maayos. Kasabay na rin ng magandang balitang kaunting tiis lang nya at ibabalik na rin sya ulit sa kusina kapag nagsi-uwian na ang ibang katrabaho niya. Sabay kaming naging ayos. At nagka-pag-asa na makakabawi agad sa lahat ng nagastos namin noon sa Pinas. 

Pero ngayon, hirap naman kaming magkausap. 10pm ang tapos ng trabaho nya, ako naman 1am pa. Noon ako ang napupuyat sa kaantay sakanya, ngayon baliktad na. Sa aming dalawa ako ang mas matatag sa puyatan. Kaya minsan hindi nya nakakayanan ang antok at nakakatulog na. Noon hindi ako sanay na di kami magkausap, ngayon ganon pa rin naman. Hindi pa rin ako makatulog ng maayos ng walang balita sa kanya. Ang hirap. Sobra. 

Hanggang sa ayan, hindi ko alam kung bakit hindi na ako maka-tawag sa barko. Sabi disconnected na daw o no longer in service. May 1week na ring may bagyo sa Florida, Hurricane Irma, at based sa smartphone ko, sa Hollywood, FL, US ang number na gamit ng barko. So nagkaroon ako ng haka-haka na baka naapektuhan ang satellite at nasira. Hindi malayong mangyari dahil kahapon lang ayos pa ang linya namin at magkausap pa kami. 

Hirap ako, ano kaya ang nararamdaman nya ngayon? Alam kaya nya na hindi ako makatawag? Nagaantay kaya sa sa gabi? Hindi rin kaya sya makapag online?
Andami kong tanong pero tuloy lang ang buhay…. kahit mahirap bawal kong dalhin sa trabaho ang nararamdaman ko. Kaya knyari ayos lng ako. Salamat na lang dahil kahit man lang dito, makapagkwento ako. 😞

Ipon time! 

Hellooo. This is my recycled milk bottle. 😂 1litre sya. Tapos ginawa kong coin bank. 😁
Galing ako ng bakasyon sa Pinas and I went back to Madrid na konti lang ang natirang peraaaaa. As in. Tapos nawalan pa ng isang work. Kaya sa bago kong trabaho sa resto, 1 month pa lang ako. Meaning, isang beses pa lang nakaka sweldo. 😂 Sakit mga besssss! Hirap mag-bawi. Haha! Buti na lang nandyan ang asawa ko. May back up ako sa gastusin. Hirap talaga kapag LDR. 😂 Magastos. Hindi biro ang umuwi ng Pinas. 
So ayun, punta na tayo sa topic. Haha. 

Sa resto, twing Sunday night yung mga tip na naiipon namin sa buong isang linggo, pinaghahati hati namin. 5 kaming magkakahati this month of August. Kaya talagang barya lang napupunta sakin. As in ang pinaka mataas na eh 13€ coins. 😂 Luge nga ako kase ako ang madalas maka-kuha ng malalaking tip like sa isang table nakaka-5€ ako, pinakamalaki na yunh 10€! 

Tapos andami pala namin naghahati. Haha! 
At dahil gusto ko naman talagang mag-ipon kahit konte, yung mga tip na nakukuha ko weekly, nilalagay ko dito. Kapag need ko ng barya bumabawas lang ako ng konti, pero most of the time eh nilalagay kong lahat. 
Kung hindi man kasi ako makapag save ng a lot of money from my monthly salary, magaan ang loob ko na kahit konti may naka-save! Haha! Pang emergency. Para hindi lahat sa asawa ko kukuhanin. Kawawa naman din kase nagwowork sya ng mahirap rin tapos napupunta lang sa aking mga bills kagaya ng house rent eh wala naman sya dito. 😕
Nakaka konsensya kaya bilang isang mabuting asawa. Hehe. 😭 Syempre kahit di kami magkasama gusto ko nakakabili pa rin sya ng mga damit na gusto nya at nakakakain sya sa kahit saan nya gustuhin. Hayyyy. Sa umpisa lang to. Bago matapos ang taon makakabawi rin kami sa lahat ng nagastos sa Pinas. LOL. 
Perooo ayun, kahit sakto lang ang kinikita ko, i am trying to save. Kahit di ko alam kung kailan ko to mapupuno. 😂
#LDRandLifeBlog

#SavingTime

#BeWais 

#StartSmall

If I surrendered, 

Happy Sunday! I just attended the Sunday Mass here in Paroquia de Santa Teresa y Santa Isabel, a big church near our place. This is my favorite church not only because it is near but for many reasons too.  There, I feel I am welcome and I feel safe and honest. 🙂 I will update this blog soon to include the photo of the church. 

I was looking back to everything that I encountered and it includes facing my depressions. I was in that point when I already want to end my life, and even planning how to end it, but everytime I was about to do it, God is acting and sending some angels to stop what I am thinking. I know we could enumerate the things that we hate about this life and sometimes because of that we cannot count the blessings that we are receiving and that is a fact we can’t deny.  It happens, it will happen again and again, but the most important thing is you are always willing to learn from it and the next thing you know is waking up in the morning stronger than yesterday and become transparent.  

Life maybe is like playing Mobile Legends:Bang Bang. 🤣 Sometimes you’ll concede defeat, sometimes you will lose, sometimes it’s laggy because of poor internet connection, but you know at some point, you’ll gonna win and you have the chance to become the MVP. ❤️

If I surrendered, maybe I do not know how it feels like to become happy, winner, and the MVP of my own battle! ❤️

God is Reminding you, Your Life is Beautiful

Normal lang naman na makaramdam tayo ng lungkot and loneliness lalo kapag literal kang mag-isa. May natutunan lang akong technique para makaiwas sa pagiisip ng hindi masaya ang buhay ko. Yup. And actually ngayon eh patuloy ko pa ring pina-practice dahil mahirap talaga syang i-apply sa daily life. But it is helping me a lot. 
 Totoo naman napakadaming stress at andami ng nangyari sa buhay natin na hindi magaganda. Kakainis lang kapag maaalala mo at madami kang bagay na pagsisisihan. Like duh, kung maiibalik lang natin ang panahon di ba?

So eto na nga sa natutunan ko, well all these opinions only comes from me, personal experiences at wala kong ibang pinatutungkulang iba kundi sarili ko (in case may makabasa na iba na baka akala eh sila ang pinaghuhugutan ko). You can try and reflect too if you want, but then, I’m just sharing. 😘
1. Napapaisip lang ako ng malulungkot na bagay kapag Hindi ako Busy. 
-totoo. Kahit na sabihing nasa trabaho naman ako, huhu. Kasi kapag nasanay ka na na everyday yun na lang ang routine mo parang naghahanap ka ng something new. Kaya ang ginagawa ko minsan, sa vacant hours ko nagpupunta ako ng mall, window shopping or naghahanap ako ng maliit na kapehan at nagkakape ako. Maiba man lang ang environment. Tapos naghahanap ako ng pagkaka-abalahan talaga whether it is selling something or what. Basta maging busy lang ako. Wag lang akong mapapaisip talaga ng masasamang bagay that doesn’t really help at all. Nakakatanda lang, nakakasakit lang ng ulo eh ang init init ng panahon.  
2. Active masyado ang utak ko at hindi pupwede ng walang iniisip. 
–totoo rin. Haha! Sa sobrang active ng utak eh lahat na lang gustong isipin. Sa gabi na lalo, kaya ako eh nagpapaka busy sa online games kapag hindi makatulog. Kahit tinatamad ako sige lang wag lang ako ma-stress at makaalala ng mga nakaraang ayaw ko naman na rin talagang alalahanin. In short, I am helping my self to move on. Di ko inaasa masyado sa iba, hihingi na lang ako ng tulong kapag hindi ko na talaga kaya.  

3. Last but not the least, kulang sa pag-simba. 
–Sad truth. Sa sobrang pagkabusy ko sa ibang bagay, at pagiisip, minsan iniiwasan ko talaga yung pagpunta sa simbahan. Lalo pag matinding stress ang dumadating as in when it rains it pours ganon, though I promise na nagdadasal naman ako kahit saan ako abutin ng doubts. Kahit habang nagkukudkod ng inidoro. 🤣 Pero hindi lang talaga ako pumapasok sa simbahan kahit may time ako. ☹️ Siguro dahil alam kong iiyak lang ako ng iiyak don at guilty ako sa mga pagkukulang ko sa Kanya. Nakakatuwa lang rin ang boyfriend ko na alam nya na naniniwala ako sa milagro, sa Dios, at sa kung ano ang kayang gawin ng relihiyon saamin, na sa tuwing alam nya na iba na ang aura ko, sya pa mismo ang magpapaalala sakin na sumimba ako. And I find it sweet and ideal. Just perfect for me dahil lagi ko rin pinagdarasal na sana may magpaalala saakin ng mga bagay na nakakalimutan ko. Isang blessing lang. Hindi ko pa nasasabi sa boyfriend ko pero sobra akong thankful sakanya. Aminado naman ako saaking mga pagkakamali at pagkakasala kaya nga naiishare ko sa mga kaibigan ko ang insecurities ko sa buhay. Pero kahit ganun, dun pa rin ako syempre sa TAMA. So sisimba ako, and after kong sabihin kay God lahat, kahit ilang ulit ko pang sabihin eh I will feel good and tomorrow eh ang galing lang, parang hinipan ng hangin ang panahon. ❤️ 
I will enclose this with a photo i took using my Sony Alpha 5100. 🤣 Hindi po nila ako binayaran para mag endorse. Haha! 
God is telling you, you’re doing OK and you just have to trust Him. Everything including the bad ones is a part of a plan. Everything is for your own good kaya chillax ka lang. ❤️✌🏻👌🏻

I’ll wait anyway. 

I must admit that our love story is not only full of laughters and happiness, well, just like in cooking, we also need to put salt, pepper and some ingredients that does not tastes sweet just to get the perfect savour of every recipe. 
My fiancé is a cook and I am always proud of him whatever happens. I know he is the best person for me. Our match or combination really goes well. I am only focusing on that side of our life. We deserve to be happy, let go of the bad things and the bad sides, our God has a perfect plan for us and our life is too short to be hard on ourselves. 
This is me. I’ve been telling everybody about my love story and I cannot believe that I am going to get married this June 2017. Oh, I never dreamed of being a June Bride but I was surprised I’m gonna be! OUR Lord is really a GOOD LOVING LORD. Amen to that. 

I know that Long Distance Relationship doesn’t work all the time but I proved that with the perfect timing that God provides, it will work anyway. The title of this Blog is “I’ll wait anyway.” because this is what I am doing. You know guys, I’ve been very very impatient with everything way back when I haven’t found the love of my life. The one I feel who is perfect for me. I am just so amazed how love changes everything; vision, mission, perspective, life goals, converting bad to good, being sad to feeling alive, all of the negative vibes turned into shining shimmering splendid ultimate good vibes. Sounds like I am exaggerating but that is how I feel about love. 
The mose important thing that I learned during our relationship is that I practiced to adjust. Timezone, situations, and even complicated stuffs. I know that since when I was born it is already in me-these character of being flexible; but you cannot just summon it, one day you’ll find someone who will extract the best in you without you noticing it. You’ll just see one day that you are already doing your best, the best that you did not do to anybody else in the past. Amazing huh. This is not my very first long distance relationship, I blogged about it long time ago and my first one really did not work out, imagine that relationship is almost 4years already and we were only 1 year in long distance but I cannot take it and I am more than happy that I found the courage to get out of it. 
Thanks God for giving me the signs. 

I’ll wait anyway. I have trusted God and he proved his Love for us in manu different ways. I felt down multiple times and I’ve been hurt in different ways but He is always there to save me and show me his miracles. I’ll wait for the good things everytime I am involved in a bad situation. I’ll wait for the rainbow after the storms, and most especially I’ll wait for the time that we are no longer to experience Long Distance Relationsip. 

P.S
I would like to blog using the language that I am more comfortable with. But then for the sake of other readers, I will try to make a pure English blog. I’m afraid of grammatical errors but I hope it doesn’t matter anyway as long as I have the thought. 🤣 I graduated college 4 years ago and I know that I suck. Sad life. But little by little, I’ll improve. ❤️ 

Choose your battles

Sa araw araw madami tayong negativities na pwedeng ma-encounter.  Kung anu-ano talaga na makakapagpa-irita, makakapagpa-init ng ulo at puwedeng maging dahilan pa para makapag-salita tayo ng masama.  Kung papatulan naman natin ang lahat ng ‘yun, juicecolored, baka araw-araw tayong may kaaway.  Kaya maganda rin na piliin lang natin ang ating mga paguukulan ng panahon, pansin at energy. Hehe. 

CHOOSE YOUR BATTLES

yan ang title ko dito dahil feeling ko bagay talaga sakin yan ngayon. Haha! Kung bad vibes lang rin naman ang topic, naku marami ako nyan, pero hindi ko na lang pinagpapansin, at sa pagdedma ko araw-araw, aba himalang nababawasan. Yung negative energy na talaga ang kusang lumalayo, ang saya lang; effortless. 😀

Pero minsan naaalala ko pa rin, sa maghapon, naalala ko kung sinu-sinong dahilan ng pagsulat ko nito. Kala nyo mga importanteng tao eh ano kung mapagukulan ko ng pansin, pero oo, kasi mga kaibigan. Sabihin na nating, hindi naman ako galit, pero nasa blacklist ko sila, I am just waiting for their move to know what they really want. Para akong leon na nakaabang lang sa mga taong hindi ko alam kung kaibigan ko ba talaga o kalaban.  Ang sakit lang kasi nun na kapag may mga tao akong tinuturing na kaibigan eh biglang titirahin ako patalikod, feel mo naman ‘yun eh lalo na kung observant kang tao. Malalaman mo ‘yun kasi you respect and love yourself too, kaya alam mo if there’s something wrong sa paligid mo. Wala akong sinasabing kahit na ano sakanila, I cannot confront them, I am just waiting for them to move. Wala silang aasahan sakin kasi in the first place, sila naman ‘yung may problema while I am fine with my life, andami ko pa namang pinagkaka-abalahan din talaga lalo pa at pauwi na ako ng Pinas and there’s a lot of wedding preparations. I am focusing more on that kesa sa mga taong di ko alam ang gusto sa buhay. Hehe. Kahit na aaminin ko na naiisip ko pa rin sila minsan, dahil yun siguro sa ayaw ko ng may kaalitan, pero ayaw ko rin ng inaabuso ako o kami, naiisip ko kasi lagi na lahat naman tayo dapat irespeto, or bakit ako marunong naman akong rumespeto but some people are always out of their line. I do not know, ang mahalaga nagpapakatotoo ako. At ang mahalaga hindi lahat pinapatulan ko. Kasi if ever na basta basta na lang ako pumatol, baka ngayon eh worst na ang sitwasyon. Kaso nga, pinipili ko lang ang paglalaanan ko ng panahon. 

Be kind and be wise. You can do both naman. You can be kind at the same time hindi ka mabastos, and you can be wise enough to the point na hindi ka naman magmumukang tanga. Mahalaga alam mo, kahit wala kang gawin. Mahalaga you know and you feel that it is them who have a problem. At be alert kung sakaling umatake na talaga sila ng wala sa lugar, at the same time eh chill and relax. Haha ang hirap nyan ibalance lalo pag may times na nakakapikon na talaga.  


Basta be happy, tuloy lang ang buhay kahit andaming humihilang bad vibes sayo.  God is watching you naman kaya don’t worry too much.  ❤️ Kaya natin tong lampasan. Mas madami pa ang good vibes kesa sa bad, don ka mag-focus. 

Ang LDR Life namin 

Di ako makatulog. Ang sarap mag-emote. Haha! Wala lang, biruin mo yun mula pagsampa nya sa barko, sa 9months na on board, araw araw kaming magkausap. May internet man sya o wala. (Salamat sa swabe kong internet. The best!) Kahit pa anong busy ko, nakakatawag ako sa oras; kung di man ako makatawag sa oras ibig sabihin lang nun tulog ako. 🤣 Pag di ako nakakatawag on time nagoonline yun, tinatanong kung bakit wala pa akong call. 🤣 Kaya di maari ang absent kahit pa magka-away kami ay naguusap pa rin. Kaya lang kami makakatulog na magkaaway dahil sa sobrang pagod na sa trabaho. Pero kinabukasan pinaguusapan pa rin. Hanggang ayos na ayos at swabe na ulit. Ang wish ko lagi saamin eh magmahalan na parang hindi nagbababag. ☺️👌🏻😀
Timezone.

Sa dami na ng inaatupag ko minsan siguro iilang beses palang ako nalito sa pag-kwenta kung ilang oras ang higit ko sakanya. Ayaw ko pa naman ng Math pero atag na akong magbilang. Haha! Jusko di ko malimutan yung 5PM sakanya eh mag 12 na ng hating gabi sakin. As in natulog ako ng 8:30 tapos gigising ng mag aalas dose. 🤣

Palibhasa sa ganoon masaya na kami. Sobrang saya na namin kapag nagkakausap kami, nakakawala ng pagod sa trabaho, updated rin kami. Ang tyaga rin nga nya, literal na telepono ang gamit ako eh naka headset tapos telebabad ng 2 oras.
Bonding.

Sabay kumain minsan sa gabi, nanunuod sya ng balita eh nakikinig rin ako kahit di ko nakikita, habang nagiinom minsan eh pinapatawag pa ako parang nakiki jamming rin. Haha! 

Eh may internet na sya madalas ngayon, menos call, pero kapag break time laro laro naman kami ng Mobile Legends. 🤣 Lagi kaming magkasagpi. Haha! Gusto nya lagi kaming magkalaro. 😍 

Minsan nagiinom rin kami habang magkausap, tapos kwentuhang walang katapusan ng kanyang mga kalokohan mula pagkabata, mga buhay namin nung highschool, mga experiences sa buhay, mga natutunan, madami pang iba. ☺️
Ending.

Tapos ngayon malapit na kaming mag kita. Natyaga namin ang araw araw na ganuon. 

Unbelievable, pero ayus rin eh. Kudos sa pagtutulungan naming dalawa. As in weeks n lang yung binibilang. I’m proud of us. Really. Hindi naman to madali pero bakit keri namin. 🤣❤️ Oh di baa. Walang imposible kapag gusto, kapag patas ang effort, kapag totoong love love na ito. Saaming dalawa lang kami nagkukuhanan ng lakas ng loob. 

Kaya kung sakaling gusto ko syang protektahan at ilayo sa kahit anong tingin kong makakasira saamin, siguro naman hindi masama, malaki talaga ang effoerts namin para lang mabahidan ng manchang basta na lang darating. Kung may mancha, ay lagi naman akong may pang-bleach na daladala. 🤣
Sincerely,

Vhey 

Living happily in this cruel world ❤️ (English-Tagalog Blog)


Madami akong kaibigan and when I call them friends I really consider them as one. Yung matatakbuhan ko, yung makakausap ko, etc. etc. Kaibigan in general. At young age even when I was in highschool, umiwas ako sa maraming kaibigan. I am so lucky to realize that sooner. Marami ang hindi kayang mabuhay ng walang kaibigang kasama sa galaan at sa kung ano ano pa. But I managed as time goes by to go to the mall alone. Jusko, di talaga ako pasensyosang tao pero kapag pinagpasensyahan kita eh talagang I am willing to be your friend for life. Ngayon, ang mga kaibigan ko eh nabibilang ko sa aking daliri. As in yung best friends. Mga dalawa o tatlo lang talaga sila. 🤣 And living abroad without them is soo hard. Salamat sa internet. ❤️

Iwas rin ako sa away, gulo, at kahit ano pa mang hindi pagkakaunawaan between sa mga taong nakapaligid saakin. And knowing na hindi nga ako pasensyosa, ako na lang yung umiiwas. I think I deserve inner peace. 🤣

So nagkaroon ako ng boyfriend/fiancé na mabarkada. Bueno, lalaki kasi. Anyway, walang problema sakin makipag kaibigan sya and I am not telling him to move away from them lalo kung wala namang ginagawang masama. But as his gf, I think it is my duty to show him what’s right or wrong. Though I KNOW he has his own sets of standard in making friends.  It is OK. Basta they know their limits. Yung ibang kaibigan kasi porke alam nila na mas matagal silang kilala o nakasama ng bf ko, they are feeling so confident na they are always be there anytime and anywhere. I prefer they say “Kailangan ko kayo [including me syempre]”. 

Kagaya na lang ng nangyari saamin kahapon ha.  Ang mga barkada ang dedemanding. Daig pa ako. Iisa kami ng FB kaya don na rin sila nagchachat. Last day lang nagka internet ang BF ko and I am happy. May nagchat at d lang nareplyan eh nagreklamo na ng wala daw nasagot saamin. Like hello, may buhay din kaming amin. At saka nagtatrabaho kami.  Feeling ko nun pa lang nawawala na sa limits. Jusko ano ba naman yung mag intay sya sa kung kelan sya replyan. Tapos sila pa ang galit? Pwede namang iderekta na lang agad sa chat ng isang bagsakang message na lang. Sabagay wala ka namang aasahang formality sa ganong klaseng nilalang. Anyway. Same day, mag isang kinukuha ang number ng BF ko sa whatsapp? Like almost isang taon na kaya kaming iisa ng FB tapos all of a sudden mangunguha ng number? Eh aba.  Sobra naman na yata akong lampasan. Anong kelangan nila? Anong gusto nila mag away kami ni BF? Eh hindi si BF ang aawayin ko kundi yung makakapal ang muka sa tabi-tabi. Nasan ang respeto. 

Alam ko sa sarili ko kung gaano kami kabait at kagaling makisama ni BF. Bibihira mo kami marinigan na humindi. At kung humindi kami baka di namin talaga kaya. Pero hindi naman yon lisensya para mag feeling na agad ang iba na they can cross over anytime they want. Like sana naman alam rin kung paano mag pause and tumingin sa signal light kung may masasagasaan.  Dahil hindi kami ganon. Some can find it sensitive, and I am proud pa! Sa mundong puro manhid at kakapalan ng muka ang umeeksena.  Duh. 🙄

Anyway, ang saya naman namin ni Kerk. Masaya kami na nagkakaunawaan kami. At yang mga yan, magsawa sila. Palibhasa kasi wala sa kukote ang salitang seryoso kaya di ko naman masisi kung bakit hindi alam ang pakiramdam. 😉 Mahirap talagang magseryoso sa buhay lalo kung palaging hindi napapakali.  Poor thing. ☺️