2years together😍

October 24,2015 – Forever.My tropa and I; We’re married.
Happy happy 2 YEARS together Bii. Hindi ko malilimutan yung araw na yun na nag I love you ka sakin at nag I love you too ako sayo. 😍❤️

Na noon palang alam na nating tayo na talaga sa hindi maipaliwanag na dahilan na nagsimula lang naman sa simpleng pagkakaibigan. 😁 Kakaiba talaga, pustahan tayo matatawa ka rin kapag maiisip mo ang mga usapan natin dating puro kalokohan. Haha! Nagkainlove-an ng hindi naglandian at nagbolahan. Puro casual na “Uy balita” at heart to heart na usapan lang. San ka pa. 🙂 
Ni minsan hindi mo ako pinayuhan ng makakasama saakin, at ang gusto mo palagi ay ang aking kasiyahan. ❤️

Mula noon minahal ko ang sarili ko. Nakita ko ang halaga ko na pinapakita mo hanggang ngayon. Pinakita mo rin sakin kung ano ang deserve ko kahit hindi ako perpektong tao.

Tinanggap mo ako, tinanggap kita, at iniharap mo ako sa simbahan ng bukal saiyong kalooban. Yun ang napakasarap sa pakiramdam na pinagmamalaki ko. Na hindi natin pinilit ang ating sarili sa isa’t isa. Na pinili natin kahit mahirap, basta tayong dalawa ang magkasama. Na may sarili tayong paninindigan. Na kaya nating harapin ang kahit ano pa man. Subok na subok na. 
Basta na lang daw naging tayo? Hindi nila alam na araw araw nating pinaghihirapan at pinahahalagahan ang isa’t isa kahit tayo ay kasal na. 🙂 
Sobrang saya ko, wala akong pakialam sa sasabihin ng iba. Ikaw ang blessing ng Panginoon saakin Bii. Salamat sa 2 taon at sa mga dadating pa, at sa habambuhay na pangako nating magsasama.  

I love you! Mahal na mahal na mahal kita! Ikaw ang true love, soulmate at destiny ko. 
Salamat sayo. Salamat po Papa Jesus. 
Kakayanin natin lagi bii. Matapang tayo. ❤️😍😁

Ikasa mo! 👊🏻

Advertisements

Habang tumatagal para bang humihirap… 

Nung una, pinangako ko sa sarili kong kakayanin ko. Lahat haharapin ko at di ako uurong. Kaya araw araw ginagawa ko yun, hindi ko rin akalain pero nalalampasan natin. 

October 24, 2015 ka unang nagsabi ng I love you sakin. Dalawang taon na pala bukas ano. Ang bilis bilis, noon mag syota palang tayo ngayon iisa na ang apelyido natin. 

Nung una tayong magkasama nung April 2016, masakit sakin. Nung nagkasama tayong muli nung May-July 2017, halos ikamatay ko araw araw ang magising ng wala ka sa aking tabi. Pero kasunod na ang mga plano nating magkakasama rin tayong muli. Yung wala ng hiwalayan. Pero ang proseso ay hindi madali. 😭 Kailangan pa rin nating magbanat ng buto at pasensya at pangunawa para iyon ay marating. Tiis tiis kahit araw araw mata na lang ang walang pawis, ngiti at ngiti pa rin kahit pilit na ngisi. 

Naiiyak na ako kasi ang hirap at ika’y malayo. Kapag may umaaway sakin wala akong mapagsumbungan, kahit masabi ko sayo sa chat yung boses ko naman eh hindi mo napapakinggan.  Ang hirap masanay na nandyan ka lagi tapos biglang pag lingon ko wala ka na pala uli. 😭 Kaya ang lagi kong tanong hanggang kailan tayong ganito? Habang tumatagal humihirap yata mahal ko? Ako lang ba ang nakakaramdam nito? Binabalewala ko dahil alam kong mas mahirap sayo to. Ngingiti ako dahil ang pagluha ko ang magpapahirap sayo. Kakayanin ko dahil lumalakas ka kapag malakas ako. 

Kaunting hirap pa mahal ko, madami pa tayong pagdadaanan kaya walang bibitaw; walang iwanan. 

Ldr Problems

We are almost 2 years together. Nagsimula ng super hirap ang connection, naka-abang lang ako kung kelan sya makakapag-internet. Tapos masaya na kami sa ilang minutes na magkausap. Nagtagal yun ng ilang months at buti nakaya ko. (First contract nya yun sa barko)

Last year was so different. Araw araw kaming magkausap may internet man sya o wala. God has given us so much time to spend with each other, at nakapag-kita pa kami sa isang island ng Spain where they usually port noong December 2016.  Sa Canary Islands. And there, nag-propose sya sakin. Umuwi kami ng Pinas this May 2017 at nagpakasal nung June 2017. (Second contract nya.) 

Ngayon, kakabalik lang namin sa kanya-kanyang lugar kung saan talaga kami nagsimula. Ako dito sa Madrid, sya duon ulit sa barko. Pero hindi namin inaasahan na mahirap ang aming mga babalikang posisyon sa trabaho. Nasa magandang pwesto na sya sa kusina buong 2nd contract, at pagbalik nya, sa linisan ulit sya dinala. Dismayado syang nagtratrabaho araw-araw, sabay pa ng homesick o pagka-miss sa akin, mas o menos isang linggo syang hindi nakakatulog ng maayos. Umiiyak at nagigising ng hindi sinasadya kada alas 2 ng madaling araw at nagoonline sya para mag-message sa akin at sabihing mahal na mahal ako at miss na miss na. 

Ako naman, wala na akong trabahong binalikan. Dalawa ang trabaho ko sa bahay, isa sa umaga at isa sa hapon. Yung sa hapon ang nawala kung alin pa yung mas mahaba ang oras at mas malaki ang sweldo. Isang linggo rin akong problemado at di ko alam ang uunahin kong maramdaman. Pero lagi kong inuuna na payuhan at wag pabayaan ang mahal kong asawa. Parang bilang babae, mahirap na nakikita ko ang lalakeng mahal kong nanghihina dahil saakin o dahil sa kung anong kinalagayan nya sa trabaho. 

Naghahanap ako ng trabaho at nakahanap naman ako after isang linggo, trabaho sa resto. 

Tuwang tuwa ang asawa ko noon at duon na sya nagsimulang maktulog ng mahaba at maayos. Kasabay na rin ng magandang balitang kaunting tiis lang nya at ibabalik na rin sya ulit sa kusina kapag nagsi-uwian na ang ibang katrabaho niya. Sabay kaming naging ayos. At nagka-pag-asa na makakabawi agad sa lahat ng nagastos namin noon sa Pinas. 

Pero ngayon, hirap naman kaming magkausap. 10pm ang tapos ng trabaho nya, ako naman 1am pa. Noon ako ang napupuyat sa kaantay sakanya, ngayon baliktad na. Sa aming dalawa ako ang mas matatag sa puyatan. Kaya minsan hindi nya nakakayanan ang antok at nakakatulog na. Noon hindi ako sanay na di kami magkausap, ngayon ganon pa rin naman. Hindi pa rin ako makatulog ng maayos ng walang balita sa kanya. Ang hirap. Sobra. 

Hanggang sa ayan, hindi ko alam kung bakit hindi na ako maka-tawag sa barko. Sabi disconnected na daw o no longer in service. May 1week na ring may bagyo sa Florida, Hurricane Irma, at based sa smartphone ko, sa Hollywood, FL, US ang number na gamit ng barko. So nagkaroon ako ng haka-haka na baka naapektuhan ang satellite at nasira. Hindi malayong mangyari dahil kahapon lang ayos pa ang linya namin at magkausap pa kami. 

Hirap ako, ano kaya ang nararamdaman nya ngayon? Alam kaya nya na hindi ako makatawag? Nagaantay kaya sa sa gabi? Hindi rin kaya sya makapag online?
Andami kong tanong pero tuloy lang ang buhay…. kahit mahirap bawal kong dalhin sa trabaho ang nararamdaman ko. Kaya knyari ayos lng ako. Salamat na lang dahil kahit man lang dito, makapagkwento ako. 😞

There’s more to life.

​”You go to places and you see the world, you make memories that you can bring until you grow old.” – #ldrandlifeblog
I have to repost this photo. I always long to see mornings like this. This makes me feel like I want to live more. This feels life. 

Kung hindi dahil sa boyfriend ko, hindi na ako mangangarap uli.

I realized that andami pang magaganda sa buhay than what we have right now. Ako nga eh, never in my life na naisip ko na makakakita ako ng ganito kagandang view. Never in my life na inakala kong posible palang mangyare lahat ng magagandang ito sa buhay ko.

Kagaya sa love life, friends. 

Nasayo lang yun if you want to see it also. If you are willing to grow or just stay there not moving on. 

Instead of doing bad things to feed your ego, why not do good things to improve yourself? I’ve seen people that are injured, badly hurt, emotionally broken. I’ve been there too. Somewhere in my life  I belong to that group of people. 

I saw them and saw what they are doing, i saw my self and I start comparing and I told my self,

“No, I do not want to be like that. I am hurt but I do not like to be bad nor kawawa.” 

Pag nasasaktan ako, I want to improve, physically, mentally, and emotionally. Kaya instead na manakit din ako ng iba? Hindi na lang. Hindi naman sila masasaktan eh. Bakit ko naman ilalagay ang sarili ko sa tabi ng bangin, tas pag nagtatalon ako don eh ako din naman ang may 100% chance na mahulog at mashigok. Hehe. 
I am not judging them people. They have their own life style, they have their own defense mechanism kung paano sila makakawala sa “sakit.” And I have my own way too. 

Hindi ko sinasabi na wag nilang indahin ang sakit na nararamdaman nila. It hurts a lot seeing the one you love walking away from you. Been there. I will go crazy if that happens to me. But one thing is for sure of that happens, I will cry today but I will be successful tomorrow. 
P.S.

When I write, I am talking to myself.

FALL 🍁

​”FALL”
I can still remember how it all started;

I was then broken and my pieces are scattered;

I was then free but feels like I am bottled;

And in just one moment my heart just rattled.
Your adventures makes me want to know you more;

Since our minds were both open like an open door;

Our talks get deeper as we walk the shore;

Then We felt like addicted to each other’s humor.
One day you said you love me seriously;

I cannot believe that I felt the same in all honesty;

But I just have to be very careful firstly;

Because I do not want to hurt you badly.
So I fixed my self and relaxed a bit;

Realized everything before I commit;

Been through a lot until I met my limit;

Cannot wait for more, I want to see you in the summit.
I prayed for you and you prayed for me;

Now we have each other unexpectedly;

Remember it’s Fall when we crossed that valley;

And we go together with this God’s given glory.

Autumn + s7 edge Pro Camera settings + VSCO