I’ll wait anyway. 

I must admit that our love story is not only full of laughters and happiness, well, just like in cooking, we also need to put salt, pepper and some ingredients that does not tastes sweet just to get the perfect savour of every recipe. 
My fiancé is a cook and I am always proud of him whatever happens. I know he is the best person for me. Our match or combination really goes well. I am only focusing on that side of our life. We deserve to be happy, let go of the bad things and the bad sides, our God has a perfect plan for us and our life is too short to be hard on ourselves. 
This is me. I’ve been telling everybody about my love story and I cannot believe that I am going to get married this June 2017. Oh, I never dreamed of being a June Bride but I was surprised I’m gonna be! OUR Lord is really a GOOD LOVING LORD. Amen to that. 

I know that Long Distance Relationship doesn’t work all the time but I proved that with the perfect timing that God provides, it will work anyway. The title of this Blog is “I’ll wait anyway.” because this is what I am doing. You know guys, I’ve been very very impatient with everything way back when I haven’t found the love of my life. The one I feel who is perfect for me. I am just so amazed how love changes everything; vision, mission, perspective, life goals, converting bad to good, being sad to feeling alive, all of the negative vibes turned into shining shimmering splendid ultimate good vibes. Sounds like I am exaggerating but that is how I feel about love. 
The mose important thing that I learned during our relationship is that I practiced to adjust. Timezone, situations, and even complicated stuffs. I know that since when I was born it is already in me-these character of being flexible; but you cannot just summon it, one day you’ll find someone who will extract the best in you without you noticing it. You’ll just see one day that you are already doing your best, the best that you did not do to anybody else in the past. Amazing huh. This is not my very first long distance relationship, I blogged about it long time ago and my first one really did not work out, imagine that relationship is almost 4years already and we were only 1 year in long distance but I cannot take it and I am more than happy that I found the courage to get out of it. 
Thanks God for giving me the signs. 

I’ll wait anyway. I have trusted God and he proved his Love for us in manu different ways. I felt down multiple times and I’ve been hurt in different ways but He is always there to save me and show me his miracles. I’ll wait for the good things everytime I am involved in a bad situation. I’ll wait for the rainbow after the storms, and most especially I’ll wait for the time that we are no longer to experience Long Distance Relationsip. 

P.S
I would like to blog using the language that I am more comfortable with. But then for the sake of other readers, I will try to make a pure English blog. I’m afraid of grammatical errors but I hope it doesn’t matter anyway as long as I have the thought. 🤣 I graduated college 4 years ago and I know that I suck. Sad life. But little by little, I’ll improve. ❤️ 

Advertisements

Sisige o Susuko?

Kumusta ka naman? Hehe. Aba ako eh eto. Trying to feel neutral sa lahat lahat ng happenings sa buhay ko. Bueno. Isa lang ang ipinagpapasalamat ko-wala akong problema. 

Bakit nga kaya tayong mga tao kahit kung susumahin, wala naman talagang problema eh bakit malalim tayong mag-isip? Ako kasi ayaw kong magkamali. Kaya lagi kong pinagkakaisipang mabuti ang mga bagay bago ko gawain. Kahit pa alam ko sa sarili ko na pwedeng makapagpasaya yun saakin.

Masaya ako. Andaming magandang nangyayari ang hindi ko lang alam ay kung bakit di ko maramdaman yung saya. Bakit more on kaba ang nararamdaman ko o di kaya naman ay mga takot. Natatakot ako sa sarili ko. Natatakot ako na makasakit or whatever. I dunno why I am feeling this. Siguro dahil mixed emotions lang talaga. As in andami kong feelings eh. 

1st, Uuwi ako sa Pinas and I am going to have 2months mahigit na vacation, I am excited at the same time I am afraid na maubusan ng pera doon. Haha! 

2nd, ikakasal na ako! Sa January 29 eh mamanhikan na sila saamin. I am sooo happy and at the same time di ako makapaniwala na kami rin pala ang magkakatuluyan. Na totoo ang lahat ng nangyayareng ito. Na finally, there is someone na may ginagawa to prove his love to me. Nakakakaba in a way na ikakasal na kami and maybe I am preparing myself to future difficulties. Muka na akong tanga sa part na yan. Lagi ko naaalala yung sinasabi ni Ma’am Tet (Prof ko nung college na maganda at matalino. Idol ko in fact) na “Ang unfair naman yata kung pagiisipan mo sya ng bagay na hindi pa nya ginagawa.” So mula nung sinabi nya yon, parang na-shake ang aking jutakels at napaisip ng “Oo nga. Very wrong ako sa part na yon. Pinahihirapan ko lang rin ang sarili ko.” 

Moving on. 

3rd, budget. Andaming dapat ayusin. Ayoko gumastos ng malaki..i want to save something more sa mga darating na araw. Nakaka stress pag tinitiis ang sarili ha. Nakakainit ng ulo at nakakaikli ng temper. Haha. Redundant na. Pero totoo yun. Ang hirap ng nagtitiis. Pero malalampasan din ito. Part ito ng pagtitiis at worth it ito. 

Yan ang title nyan kasii kahit medyo weird ang feelings ko ngayon eh sisige pa rin ako. Lagi ko kasi yang sinasabi sa twing nahihirapan ako. Sisige o susuko. Tapos aalamin ko ang mga dahilan ng pag-sige at ng pag-suko. In the end I wi follow my heart..😂 May mga bagay kasi na kahit gusto mo hindi mo makukuha at kahit nandyan na mas pipiliin mo pa ring talikuran. 

I don’t have problems. I must be happy. Ang sunod kong blog ay papamatagan kong

“Sisihin ang hormones.” 😂😂

Hindi natin masasabi ang bukas.

Sa twing may mga nadaan saating mga problema, maliit man o malaki, basta alam nating maaapektuhan ang ating future eh sobra tayong nagwoworry. Normal lang yun. Dahil takot tayong hindi maging ayos ang takbo ng lahat. Takot tayong hindi natin magawa ang ating mga plano o balak sa buhay. Nakakatakot naman talaga. Nakakapangamba.

Ang kasalukuyan ay ang magiging resulta ng hinaharap, kailangan nating ibuhos ang ating best ngayon dahil hindi natin masasabi ang bukas. Wag nating hintayin ang pagkakataong magsisisi pa tayo dahil lang sa maliit na bagay na ating magagawa na akala natin ay “okay lang.” Lagi nating isipin kung ano ang makakasama, lagi nating isipin ang mga “bawal” at ang mga bagay na hindi natin pupwedeng gawain. 

Ang tukso ay parang “buffet” lagi lang yang nakahain, at ikaw ang nagbabantay ng buffet alam mong hindi yun para sayo kaya wag kang titikim. Pero minsan dahil sa kaakit akit nitong presentasyon, mabangong amoy at samu’t saring pagkain, di mo maiiwasang isipin na tumikim lalo na kung walang nakatingin. Pero dadating ang araw makikita ka ng Boss mo, at pag nahuli ka, saka ka palang matatakot sa susunod na mangyayari sayo. Pwede kang matanggal sa trabaho, pwede kang mailipat sa panget na pwesto, pwedeng masira lahat ng mga plano mo sa mga susunod pang araw. Ang buhay mo sa trabaho ay relasyon mo sa sarili mo. Kailangang patunayan mo araw araw na karapat dapat ka sa posisyon mo. Pero tao ka lang at nagkakamali, pero lagi mong tatandaan na kahit anong ganda ng nakahain, ang tukso ay kailangan mong ipagpa-isang tabi pa rin. 

Wala kang ibang masisisi kundi sarili mo, pero dun mo mapapatunayan na may silbi ka pala sa mundo. Dahil kung ang iniisip mo lang ay ang sarili mo siguradong hindi ka mamomroblema ng todo. Alam mo kasing may mga taong nakasandal sayo, at alam mong may mga tao kang gustong mapasaya. Basta ngayon ang mahalaga, alam mo na. Wag kang papayag na maghapon kang walang  nagawang maganda. Dahil kung maghapon mong sisisihin ang sarili mo, lalo lang lalala ang sitwasyon at hindi ka makakagawa ng ayos at nasa plano. 

Mabuti nga at maliit na bagay lang ang naging problema mo. Hindi yung malalaking dahilan na as in ikaw ay naka-perwisyo. Basta eto lagi ang tatandaan mo, 

Ayos lang magkamali, basta ikaw eh matututo.